تصویری از هلال اورانوس که ویجر ۲ در همان ترک این سیاره در ۲۵ ژانویه ی ۱۹۸۶ ثبت کرد است. (NASA/JPL)
حدود ۲۷ سال پیش در همین روزها بهتر بگویم درست ۳ روز پیش، یعنی ۲۴ ژانویه ۱۹۸۶ فضاپیمای ویجر ۲ از کنار اورانوس گذشت و رکود نخستین و آخرین فضاپیمایی که از این غول گازی آبی، سومین سیاره ی بزرگ منظومه ی شمسی، بازدید کرده است را به خود اختصاص داد. در تصویر بالا هلال روشن شده اورانوس را می بینید که ویجر۲ از فاصله ی ۹۶۵ هزار کیلومتری آن ثبت کرده است. در آن زمان این فضاپیما تازه از کنار اورانوس عبور کرده بود و از پشت سر و در مسیرش به سوی نپتون به این سیاره ی زیبا می نگریست.
گرچه این اورانوس از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است ولی مقادیر متان در لایه ی بالایی جوّ این سیاره طول موج های سرخ نور خورشید را جذب می کند و باعث می شود تا اورانوس آبی کم رنگ به نظر برسد.
تصویری از اوبرون یکی از اقمار اورانس که ویجر ۲ در ۲۴ ژانویه ۱۹۸۶ ثبت کرده است. (NASA/JPL)
دومین کاوش گر فضایی دوقلوی ناسا یعنی ویجر ۲ (که زودتر از اولی پرتاب شد) در ۲۴ ژانویه ۱۹۸۶ به فاصله ی ۸۱۸۰۰ کیلومتری اورانوس رسید و تصاویری از پهلو از حلقه ها و قمرهای اورانوس ثبت کرد. علاوه بر این ویجر ۲ میدان مغناطیسی پیرامون اورانوس را به همراه ۱۰ قمر کوچک دیگر آن کشف کرد. همچنین طبق داده های که به دست آمده از ویجر ۲ آشکار شد که سرعت چرخش اورانوس به دور خودش ۱۷ ساعت و ۱۴ دقیقه است.
سه قمر کشف شده به وسیله ویجر ۲ در سال ۱۹۸۶٫ (NASA/JPL)
اکنون ویجر ۲ در فاصله ی۱۵٫۱۸۴٫۳۷۰٫۹۰۰ هزار کیلومتری زمین به سمت لبهی منظومه ی شمسی با سرعتی معادل ۳/۳ واحد نجومی در یک سال پیش می رود. از این فاصله ی سینگال دریافتی از ویجر ۲ حدود ۱۴ ساعت و ۴ دقیقه طول می کشد تا به زمین برسد.
برچسب:
نویسنده: مسعودباغبانی
تاريخ: سه
شنبه
1 اسفند
1391 ساعت: 1:30